INSTALACJA STACJONARNEGO  

ZESPOŁU PRĄDOTWÓRCZEGO 

        Nie ma uniwersalnego projektu na prawidłową instalację zespołu prądotwórczego pasującego do wszystkich obiektów. Poniższe zalecenia należy traktować jako ogólne wytyczne. O ostatecznym rozwiązaniu powinien decydować projektant, uwzględniający specyfikę obiektu. Należy pamiętać, że instalacja zespołu prądotwórczego musi spełniać wymagania obowiązujących przepisów i norm.

Miejsce pracy 

        Zespoły prądotwórcze dzięki bardzo wysokiemu stopniowi wyrównoważenia oraz zastosowanym wibroizolatorom, poza szczegółowymi przypadkami, nie wymagają specjalnego fundamentu. Podłoże powinno być wypoziomowane, o wytrzymałości zdolnej przenieść naciski i masę zespołu gotowego do pracy. Do obliczeń należy przyjmować sumę obciążeń dynamicznych i statycznych. Obciążenia dynamiczne na podłoże nie przekraczają 120 % obciążeń statycznych. Wybierając miejsce pracy zespołu należy pamiętać o transporcie zespołu na miejsce rozładunku do miejsca pracy. Jest to szczególnie ważne przy posadawianiu zespołów w piwnicach czy na piętrach. W sytuacjach szczególnych istnieje możliwość wprowadzania zespołu w częściach. Dla umożliwienia prowadzenia prac obsługowych, konserwacyjnych i remontowych należy zapewnić miejsce wokół zespołu o szerokości co najmniej 1 metra (dla mniejszych zespołów minimum 80 centymetrów).

Wentylacja, ogrzewanie 

        Zespół prądotwórczy w czasie pracy zużywa świeże powietrze do spalania w silniku oraz do chłodzenia prądnicy i silnika. Powietrze to powinno być dostarczone z zewnątrz agregatorni z przestrzeni otwartej. W czasie pracy zespołu powstaje gorące powietrze, które należy odprowadzić na zewnątrz agregatorni. Usytuowanie agregatorni musi zapewnić możliwość wymiany powietrza bądź poprzez sąsiedztwo z przestrzenią otwartą lub poprzez odpowiednie kanały. Otwory, takie jak: wlot powietrza (czerpnia) oraz wyrzut powietrza (wyrzutnia), muszą posiadać odpowiednią wielkość oraz muszą być tak umiejscowione i ukształtowane by zapobiec zasysaniu gorącego powietrza ponownie do agregatorni.

Ruch powietrza jest wymuszony wentylatorem chłodnicy cieczy lub powietrza. Ze względu na charakterystykę wentylatora powietrze przetłaczane przez chłodnicę zespołu powinno być odprowadzone możliwie najkrótszą drogą na zewnątrz agregatorni. W przypadku dużego tłumienia przepływu na czerpni lub wyrzutni (długie, kręte kanały) może zaistnieć konieczność zastosowania dodatkowych wentylatorów. W optymalnych warunkach czerpnia znajduje się od strony prądnicy, zaś wyrzutnia na wprost chłodnicy. 

        Czerpnia i wyrzutnia powinny być wyposażone w żaluzję stałą zabezpieczającą przed opadami atmosferycznymi oraz siatkę zabezpieczającą przed przedostawaniem się zanieczyszczeń i ptaków do pomieszczenia. Czerpnia powinna być wyposażona w żaluzję ruchomą (przepustnicę), która pozostaje zamknięta w czasie postoju zespołu. Zabezpiecza ona agregatornię przed niepotrzebnym wychładzaniem zimą. Żaluzja ruchoma jest też wskazana dla wyrzutni powietrza. Dla zespołów pracujących w trybie automatycznym otwieranie i zamykanie żaluzji jest sterowane automatycznie przez zespół.

        Zespoły prądotwórcze pracujące w trybie automatycznym powinny posiadać automatyczną instalację podgrzewającą ciecz chłodzącą w silniku co zapewni łatwy rozruch silnika oraz umożliwi jego szybkie obciążenie po rozruchu a także uniezależni zespół od warunków termicznych pomieszczenia. Zaleca się jednak w okresie zimowym utrzymywanie w pomieszczeniu temperatury powyżej 0ºC, jednakże niezależnie od pory roku, nie więcej niż 30ºC. W sytuacjach szczególnych, np. w przypadku niemożności doprowadzenia odpowiedniej ilości powietrza do agregatorni istnieje możliwość zamontowania zespołu z tzw. chłodnicą wyniesioną, umiejscowioną poza agregatornią, np. na dachu budynku, co znacznie zmniejszy zapotrzebowanie powietrza.

Układ wydechowy 

        Tłumik wydechu i przewody odprowadzenia spalin powinny być zamontowane na specjalnych wspornikach, tak aby nie obciążały kompensatora wydechu. System przewodów odprowadzenia spalin powinien być szczelny i poprowadzony możliwie najkrótszą drogą bez ostrych załamań dla utrzymania przeciwciśnienia wydechu nie przekraczającego wielkości dopuszczonej dla danego typu silnika. Wewnątrz pomieszczenia przewody wydechowe i tłumik powinny być otulone izolacja termiczną dla ochrony przed oparzeniem i ograniczeniem promieniowania cieplnego. Wylot przewodu spalinowego zasadniczo powinien być wyprowadzony ponad dach budynku i zabezpieczony przed opadami atmosferycznymi.

Przykład zabudowy zespołu prądotwórczego o mocy 22 kVA

Układ paliwowy 

        Zespoły prądotwórcze do mocy 800 kVA są wyposażone w zbiorniki paliwa umiejscowione w ramie zespołu, które pozwalają na ciągłą pracę zespołu  przez 8 godzin. Dla zespołów do mocy 450 kVA włącznie możliwa jest dostawa zbiornika o zwiększonej pojemności, które zapewnią nieprzerwaną zespołu w zależności od jego typu przez około 16 do 24 godzin.

        W razie konieczności zwiększenia autonomicznego czasu pracy zespołu należy zainstalować odpowiedniej wielkości dodatkowy zbiornik paliwa, tzw. wolnostojący. Można to zrealizować np. typowymi zbiornikami dwupłaszczowymi (wewnętrzny zbiornik z tworzywa, zewnętrzny z metalu) używanymi pojedynczo lub łączonymi w baterie. Można też stosować zbiorniki podziemne. Dodatkowe zbiorniki mogą być połączone ze zbiornikiem w ramie z instalacją umożliwiającą automatyczne jego uzupełnianie pod warunkiem wykonania grawitacyjnego przelewu do zbiornika głównego. W instalacjach paliwowych zespołów prądotwórczych ze względów p.poż. zaleca się stosować paliwo o temperaturze zapłonu powyżej 55ºC.

Odbiór mocy, okablowanie 

        Odbiór mocy bezpośrednio z zespołu powinien być wykonany miedzianą linką giętką (np. kable typu LgY). Dla zespołów pracujących w trybie automatycznym musi też istnieć linia kablowa sterująco-sygnalizacyjna pomiędzy zespołem a układem SZR. Podobnie jest dla zespołów posiadających monitoring pracy.

Ochrona przed hałasem i wibracjami 

        W przypadku potrzeby zmniejszenia hałasu wytwarzanego przez zespół prądotwórczy można zastosować obudowy wyciszające lub wyciszenie pomocnicze, zwłaszcza dla dużych zespołów. Przy ostrych wymaganiach może być konieczne połączenie obu tych metod.

        Hałas wydobywający się z agregatorni zmniejszają tłumiki hałasu, np. płytowe czy labiryntowe, na czerpni i wyrzutni powietrza. Można też stosować zewnętrzne ekrany dźwiękochłonne. Hałas tworzony przez układ wydechowy ograniczają ponadstandardowe tłumiki wydechu.

        W przypadku specjalnych wymagań co do zabezpieczenia konstrukcji budynku przed wibracjami można stosować specjalne dylatowane fundamenty oraz dodatkowe poduszki antywibracyjne. Zaleca się też w takich sytuacjach mocowanie elementów układu wydechowego do ścian i stropów poprzez zawiesia antywibracyjne.